Ouders

‘Tobias moest leren leren. Op de basisschool deed ie alles op z’n sloffen, maar op het gymnasium kan dat niet meer. De school en wij hadden te laat door dat die overgang niet goed verliep. Hij is het eerste jaar blijven zitten. Om het tweede jaar een goede start te geven, is hij op kamp gegaan.

Toen hij na een halve week ons opbelde, stond ie zowat te zingen over het leren. We wisten niet wat we hoorden! We kregen een andere Tobias thuis, hij weet nu hoe hij moet leren en vindt het nog leuk ook. Het gaat nu ook nog prima. We peilen vaker hoe het er voor staat en de cijfers zijn goed, ook nu hij aan nieuwe stof begonnen is. Anderwijs heeft daar zeker aan bijgedragen.

Tobias was samen met een vriendje op kamp. Hij was niet op zoek naar nieuwe vriendschappen, maar heeft wel met de hele groep meegedraaid, ondanks het leeftijdsverschil. Ik had eigenlijk nog wel graag wat contact gehad met de begeleiders in de weken dat hij terug was. We hadden zo’n ander kind thuis, we hadden graag nog eens besproken hoe dat zo gekomen was en hoe de begeleiders er tegenaan keken. Wij waren alleen maar blij, een zakelijker, professioneler input hadden we daarnaast best op prijs gesteld. Maar dat is dan ook het enige minpunt dat ik kan verzinnen.

Die leiding bijvoorbeeld, fantastisch. Ze zien er absoluut niet uit als leraren. Het is een zootje mensen dat je ook in de kroeg kan tegenkomen. Ik sprak er een die gek was op zijn studie wiskunde en daar ook graag uitleg over geeft. Dat is een gouden combinatie, mensen met wie je makkelijk aansluiting vindt, maar die ook voor de inhoud staan. Ze werkten met een strak schema waarnaast ook gekke dingen gebeurden, zoals een omgekeerde dag. Ook een goede combinatie.

'Via school heb ik over Anderwijs gehoord. Mijn zoons zijn allebei dyslectisch. Bij Martijn zeiden ze dat ie wat extra aandacht zo voor het begin van het schooljaar wel kon gebruiken. We kregen als tip hem opgefrist het nieuwe jaar in te sturen, dat geeft een prettige start. We vonden het meteen een goed idee. Martijn kwam er in de derde pas achter dat ie dyslectisch was en hij heeft het tot die tijd zwaar gehad, dus zo’n kamp wilden we meteen voor hem regelen. Een ruggesteuntje zeg maar.

Het is leuk om te zien hoe de deelnemers binnenkomen op kamp – beetje tegen over elkaar staan te kijken – en hoe ze zijn als ze weer worden opgehaald – bijna huilend dat ze weer terug moeten. Martijn zegt dat ie er vooral bij Engels veel profijt van heeft gehad in de vierde en vijfde klas. Met name de tijden van het engels, present past, etc.

Anderwijs was ons goed bevallen en Bas ging twee jaar later ook op kamp. Dat hadden we niet gedaan als het niet goed was bevallen, want het is best prijzig natuurlijk. Maar we vonden het de prijs wel waard. Bas vond het heel erg leuk op kamp en heeft er ook veel van geleerd. Hij heeft nu een voldoende voor engels, maar hij heeft wel een andere instelling dan zijn broer. Hij vindt het allemaal wat minder belangrijk.

Ik weet niet wat er nog aan andere mogelijkheden bestaan op het gebied van bijlessen, maar ik zeg altijd tegen vrienden en bekenden dat ze het zeker moeten doen. Je kind krijgt een andere kijk op z’n vak. Het helpt. Ze gingen bij ons zekerder het nieuwe jaar in.’

‘Ik kwam een oud-klasgenootje tegen en die bleek twee dochters te hebben die op Anderwijs kamp waren geweest. Het was hun goed bevallen. Dat was ook wel wat voor Irene. Ze zit in 3 VWO en ze moet er echt voor leren. Maar dat komt er niet altijd van, de discipline ontbreekt wel eens. Ze snapt het wel, maar ze raakt soms achter. Een strenge regie thuis met extra pubergedrag tot gevolg vind ik niet prettig, dus Anderwijs klonk wel goed.

Op school hadden ze er nog nooit van gehoord, maar daar zijn ze nu wel enthousiast geworden. We hadden de leraren gevraagd wat werk mee te geven voor op kamp, maar ze zeiden dat Irene gewoon haar boeken open moest slaan. Dat heeft ze gedaan op kamp. Ze heeft 2/3 van de tijd aan natuurkunde besteed. Doordat ze wist dat ze naar Anderwijs ging had ze dat extra laten versloffen. Ze heeft veel in kunnen halen, maar helaas niet genoeg, ze had geen voldoende op haar volgende natuurkunde proefwerk. Wel is ze thuis nu harder aan het werk. Ze wil ook graag over.

Irene vindt het leuk om nieuwe mensen te ontmoeten en dat kan natuurlijk wel op zo’n kamp. Ze was benieuwd naar de andere deelnemers, maar ook licht bang: welke leeftijden zouden er zijn, zouden ze niet te serieus of juist te los zijn? Ze vond het erg prettig allemaal. Wat ik zelf fijn vond om te horen was dat er elke dag echt gewerkt werd. En dat er goed op de deelnemers gelet werd. Irene mocht bijvoorbeeld geen alcohol, omdat ze 14 is. Ik had het wel met Irene van tevoren over dat soort dingen gehad, maar ik vind het toch leuk om te horen dat daar zo goed op gelet werd.

De leiding was ook leuk, één studente was echt extra grappig volgens Irene, dat vond ze enorm leuk. Het kamphuis lag heel ver weg. Ik baalde wel van die afstand. Maar verder heb ik er een goed gevoel over en ik kan het alle ouders aanraden. Als het bij hun kind past tenminste. Mijn zoon vindt het namelijk fijner als wij hem zelf helpen. Irene vind dat niet prettig en ze is ook geen persoon voor elke week bijles. Anderwijs past prima bij haar.

Het tweede jaar van de middelbare school liep niet zo lekker. Daarom zijn Casper en Boris op bijspijkerkamp gegaan. Ze kwamen enthousiast terug. Met name in het begin zag je dat ze veel hadden geleerd. Later wordt dat wel wat minder, maar dat lijkt me ook wel logisch. Het jaar er op was het niet eens echt nodig dat ze gingen, maar ze vonden het de eerste keer zo geweldig dat ze nog een keer wilden.

Boris heeft met name bij wiskunde veel opgestoken. Hij krijgt op kamp verschillende invalshoeken, net zo lang tot het kwartje valt. Docenten hebben daar vaak de tijd niet voor. Ik denk dat de kleinschaligheid van zo’n kamp daar ideaal voor is. De kinderen krijgen zoveel aandacht. En de begeleiders doen er ook alles aan om te achterhalen waar het probleem zit. Ze zijn heel enthousiast. En ze gebruiken ook speelse manieren van leren, waardoor het leuk is en je kind ook meer oppakt volgens mij.

Ook om het leren heen gebeuren er veel leuke dingen. De jongens vonden het ook heel leuk dat de begeleiders maar een paar jaar ouder zijn dan zij. Die al studeren. Dat vinden ze heel erg leuk. Dat is nog eens wat anders dan met ons, wij zijn toch hun ouders en al heel wat ouder. Het zijn ook wel speciale mensen, die begeleiders. Dat ze een week van hun tijd vrijmaken om dit te doen. Je ziet ook dat ze het leuk vinden om met jonge mensen om te gaan.

Ik zeg wel eens tegen vriendinnen dat Anderwijs wat zou zijn voor hun kind. Maar mensen vinden het toch moeilijk om een voorstelling te maken van een bijspijkerkamp dat leuk is. En als de ouders al om zijn, dan wil het kind vaak niet. Je weet ook pas of het leuk is als je er bent. Onze zoons waren met z’n tweeën, ik denk dat het scheelt als je kind niet het gevoel heeft dat ie in z’n eentje hoeft. Voor ons denk ik dat dit niet de laatste kampen waren. Ik denk dat ze nog wel een keer willen.